Soms is het geen les

Soms is het geen les. Soms is het gewoon pech.

Niet alles heeft een diepere of spirituele betekenis.
Niet achter alles zit een les.
Soms heb je gewoon dikke, vette pech.
Maar gehechtheid begint waar liefde eindigt.
Handel altijd vanuit liefde, hoe moeilijk ook.

De afgelopen 1,5 maand was voor mij een zwarte bladzijde.
Ik kwam mezelf flink tegen.
Met een gebroken pols en het afscheid van mijn jonge hond.

Veel verdriet en veel pijn. Ook letterlijk.
En toch…
waren er ook momenten waarop er ineens iets duidelijk werd.
Alsof er een puzzelstuk op z’n plek viel.

In die periode kwam ik ook weer uit bij iets wat ik al langer voelde.

Heb jij al jaren de diagnose PTSS, maar heb je het gevoel dat er iets mist of niet klopt?
Dat je trauma niet één losse gebeurtenis was, maar eerder een rode draad door je leven?
Lange tijd werd trauma vooral gezien als iets wat gekoppeld is aan één gebeurtenis.
Maar inzichten uit de psychologie zijn veranderd.

We weten nu dat er een verschil is tussen een eenmalige traumatische ervaring en een opeenstapeling van ervaringen. Zoals verlies op jonge leeftijd, onveiligheid in het gezin of jarenlang leven onder chronische stress.

Dit noemen we C-PTSS (Complexe PTSS).

Het verschil wordt vaak zo uitgelegd:
PTSS gaat vaker over wat er gebeurd is.
Bijvoorbeeld herbelevingen van een specifieke gebeurtenis.

C-PTSS gaat vaker over wat langdurige ervaringen met je hebben gedaan.
Je zelfbeeld.
Je vertrouwen in anderen.
De manier waarop je met emoties omgaat.
Wanneer je bent opgegroeid in onveiligheid, voelt trauma soms niet als één moment,
maar als iets wat door je hele leven heen loopt.

Voor mij was dit geen euforisch moment.
Maar wel een rustig besef.
Dat er misschien meer klopt dan ik dacht.

Soms valt er ineens iets op z’n plek.
En begrijp je jezelf net iets beter.
En dat zie ik niet alleen bij mezelf. Soms is het makkelijker om met anderen bezig te zijn
dan stil te staan bij jezelf.

Je regelt.
Je zorgt.
Je gaat door.
Niet omdat je niet beter weet, maar omdat het soms minder pijnlijk is dan voelen wat er echt speelt. Ondertussen loop je jezelf langzaam voorbij.
Totdat er een moment komt waarop je denkt:
waar ben ik eigenlijk gebleven?

Misschien is dat het wel.
Dat niet alles een les hoeft te zijn…maar dat je er soms wél iets in kunt vinden wat je verder helpt.